Ik maak graag installaties voor een bepaalde plek. Binnen of buiten. Ik laat me leiden door de omgeving. Mijn werk is een reactie op wat zich daar toont. Of wat zich, als een onzichtbare aanwezige, juist niet toont. Een reactie van mijn werk op de omgeving, en andersom. (Klik op titel voor close-up).

uit 2007 tot 2019 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

SPINSELS (reprise)

2019

Installatie In Situ in opdracht van Bergarde Galleries, Heerjansdam.  In deze installatie spande ik draden, gehaakt van handgesponnen schapenwol. Ze vormen een stelsel, een soort web. Zo staan ze symbool voor het web van ervaringen dat we met ons meedragen; soms beschermend, soms belemmerend. Door de gespannen draden ontstaat een beschermende ruimte. Maar de 'SPINSELS' kunnen zich ook alle kanten op bewegen en zo letterlijk 'verwarring' creëren waarin je verstrikt raakt. Het materiaal met zijn tastbaarheid vormt een tegenstelling tot deze 'verwarring'. Als een beeld voor onze eigen wereld; wat ons beschermt kan ons beperken of zelfs verstikken. En andersom: wat ons beperkt kan ons ook beschermen. Op landgeod Het Buitenland zochten 'SPINSELS' een paar knotwilgen op om zich rondom te vormen. Ze houden zich vast aan de bomen. De bomen houden de spinsels omhoog. Spinsels en boom zijn verweven met elkaar; wie houdt wie nu vast? Tijdens de opbouw hield ik een blog bij, hier kun je de totstandkoming van de installatie van dag tot dag volgen. Klik op deze link:   http://inevanson.exto.nl/blog_post/290447042_In+situ+aan+het+werk+%28iedere+dag+een+stapje%29+%2F+Working+in+situ%2C+%28every+day+a+small+step%29.html     

...in lengte van dagen...

2018

Installatie in opdracht van Een Bunder Kunst, augustus/september 2018. "Ine wil de rem op het leven zetten. Ze wordt moe van al het gehaast, het geren en van de oppervlakkigheid. Ze wil de tijd nemen om de wereld echt te kunnen zien.  Voor de installatie ‘... in lengte van dagen ...’ nam ze een oud haakpatroon, vroeger gebruikt voor kastrandjes of stroken in beddengoed in ragfijne gehaakte kant. Dit patroon gebruikte ze om haar grove, zelf-gesponnen schapenwol mee te haken. Ze bakent hiermee een stukje ruimte af. Om zich zo wat beschutter, wat veiliger te voelen. Ze bouwt dit stukje ruimte op met de middelen die haar ter beschikking staan: wol en tijd. Als een ‘historisch’, ‘vrouwelijk’ antwoord op de snelheid en hardheid van onze wereld. Ga binnen in die ruimte. Ervaar de beschutting en rust die er heerst. En als je wilt: ga zitten en haak ook een stukje kant. Om zo zelf ‘de lengte van dagen’ te ervaren." Een ingekorte impressie op YouTube deel 1: https://youtu.be/xH9F6Rh8f-4 en deel 2: https://youtu.be/2Zhll-wwo0M De hele installatie: https://youtu.be/HoeLWfo6-EI  

Water en Vuur

2019

WATER EN VUUR keert terug in de tijd, naar de oorsprong van een slechts ogenschijnlijke tegenstelling. Het materiaal, een opgegraven waterput uit de ijzertijd (via jaarringenonderzoek gedateerd in het jaar 581 vóór Christus), confronteren we met ander opgegraven materiaal; turf. We hebben er woorden bijgebracht: ONDER WATER WAAKT EEUWENLAND ZONDER ZUURSTOF HET VUUR. Om de aandacht te leiden naar de essentie van dit zo bijzondere materiaal. De tegenstelling in functie heeft ons naar de vorm van de installatie geleid: de put om ons van water te voorzien, turf om vuur te maken, ons warm te houden en (water) te koken. In de grond bewaard, vastgehouden en weer opgegraven. De schijnbare tegenstelling tussen water en vuur blijkt complementair.  Het werk leunt tegen de muur van een bakhuisje. Zo worden de elementen Water en Vuur bevestigd en benadrukt. De handen van MISS hebben Water en Vuur gecreëerd. MISS is een samenwerking tussen Marion Steur, taalkunstenaar en Ine van Son, beeldend kunstenaar. Zij hebben elkaar uitgedaagd om dit materiaal een waardige vorm te geven. Om het in zijn waarde te laten. Om het de waarde te laten tonen die het in zich draagt. Meer informatie over MISS op  http://miss.exto.nl//#.XM6vBvZuJPY  

De beraadslaging van de reizende bomen (reprise)

2018

In een stukje stil bos: een samenkomst van witte bomen. Door de loop van een aantal dagen komen andere bomen aan; kleiner, ingepakt in deken. Als na een lange reis.  Hun bovenkant is wit. Er volgen er meer, ook ingepakt in stof, maar niet wit. In verschillend stadia van ontwikkeling. Dan plotseling, na een week, zijn ze allemaal weer weg.  Dit is niet de eerste keer dat de bomen op reis gingen. Vorig jaar had ik al eens het voorrecht hen te mogen aanschouwen. In een stil stukje bos in Frankrijk. Wat heeft deze, normaal gesproken stevig geworteld, bewogen om op reis te gaan? Welke gebeurtenissen in de wereld hebben hen ertoe bewogen om samen te komen? Installatie in situ Lonneker, in opdracht van KunstenLandschap 2018. https://www.youtube.com/watch?v=fQJ96trGEuY  

Noodopvang

2017

In de installatie 'Noodopvang' komen beeld en geluid samen. Het beeld is onvolledig zonder het geluid, het geluid is onvolledig zonder het beeld. Deze installatie is in situ gemaakt voor Vaaggrond 2017/18. Zie hier een video-registratie: https://www.youtube.com/watch?v=vS4gZOdaNVI  

...pour qu'Eugène puisse rester...

2017

Deze installatie ontstond tijdens mijn AIR in Frankrijk in 2017, in nauwe samenwerking met Emmanuel Memin en Pascale Memin-Lusseau.   Het huis van Manu en Pascale moest worden gerenoveerd. De zolder werd leeggeruimd en bleek nog bezittingen te herbergen van vroegere bewoners. In het verleden werd het huis gekocht van ‘oncle Eugène’ een oom van Pascale. Zijn oude ledikant kwam tevoorschijn. Met dit oude meubelstuk kwamen ook de verhalen over zijn leven, zijn (familie)geschiedenis en daarmee de geschiedenis van het huis te voorschijn. We kwamen tot de conclusie dat het bed hier hoort. Dat het deel is van deze plek. En we besloten het een plek te geven op het erf. Zodat Eugène zal kunnen blijven. Als hij dit wenst. Meer info - blog: https://inevanson.exto.nl/blog_post/259521181_%27...pour+qu%27Eug%C3%A8ne+puisse+rester...%27.html#.Wky2qY7fIng Kijk naar het filmpje dat ik opnam. En voel de speciale sfeer, gecreëerd door dit ledikant met zijn voormalige eigenaar.  

l'Assemblée des arbres voyageurs (de beraadslaging van de reizende bomen)

2017

'l'Assemblée des arbres voyageurs' is ontstaan tijdens mijn artist-in-residence in Frankrijk in 2017. Een stukje stil bos. Een verlaten woonwagen, een autowrak. En daar vindt een bijzondere gebeurtenis plaats: een samenkomst van de witte bomen. Normaal gesproken geworteld in de grond, standvastig. Wat heeft deze witte bomen bewogen om te reizen naar deze plek? Welke gebeurtenissen in de wereld hebben hen ertoe bewogen om samen te komen? Bekijk hier een impressie van de installatie in bewegend beeld: https://youtu.be/Vgd2sb-o-UU

Eau et Feu (Water en Vuur)

2017

Deze installatie ontwikkelde zich gedurende 21 dagen, tijdens mijn artist-in-residence in Frankrijk 2017.   Twee cirkels, de één bestaande uit schelpen en de andere bestaande uit houtskool. De schelpen staan voor het element water. De kooltjes voor het element vuur. Aan bezoekers vroeg ik om te reageren op dit beeld; zouden ze de opstelling willen veranderen? Dingen weghalen of toevoegen? Elke dag fotografeerde ik het beeld. Ik reageerde op de ingrepen van anderen, en anderen reageerden weer op mijn ingrepen. Zo was het beeld constant in beweging.   Zie hoe dit zich ontwikkelde op mijn blog: https://inevanson.exto.nl/blog_post/259798603_Eau+et+Feu.html#.Wk93O2c3uyo  

Demeure transitoire, cuisine provisoire (Tijdelijk verblijf, provisorische keuken)

2017

‘Demeure transitoire, cuisine provisoire’ is ontstaan tijdens mijn artist-in-resicence in Frankrijk in 2017. Wat doe ik als ik op drift geraakt ben? Een plaats maken waarin ik tijdelijk enige vorm van beschutting kan vinden. Een plaats maken om een maaltijd in elkaar te flansen. Om een beetje warmte te vinden. Snel op te breken om weer verder te gaan. Bekijk hier een impressie van de installatie in bewegende beelden: https://www.youtube.com/watch?v=jtEo0KuOp2U&t=6s

SPINSELS, tijdelijke verblijfplaats

2017

Voor de installatie 'SPINSELS, tijdelijke verblijfplaats' span ik draden in de ruimte, gehaakt van handgesponnen wol. Ze vormen een stelsel, zich windend om aanwezige bevestigingspunten. Zo ontstaat een min of meer open binnenruimte die een gevoel van bescherming biedt. Als een nomade creëer ik deze tijdelijk verblijfplaats. Met het materiaal dat ik tot mijn beschikking heb: kwetsbaar, vergankelijk. De verblijfplaats is tijdelijk. Voor iemand die er even gebruik van maakt, het dan weer afbreekt en verder trekt. Het materiaal heeft een lange geschiedenis voor het vervaardigen van kleding, dekens, woonrumte. Ik probeer terug te gaan naar de oorsprong van het materiaal: het creëren van bescherming. De installatie is ter plaatse gemaakt in opdracht van Kunstschouw 2017 in molen De Graanhalm (pannekoekenmolen) in Burgh Haamstede. Een video-impressie van deze installatie vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=1_xTh8RcLgs Marion Steur bracht tijd door in de installatie en daaruit werd een gedicht geboren: https://papierenvliegtuig.exto.nl/kunstwerk/248192504_Spinsels.html

KRAAMKAMERS

2017

'KRAAMKAMERS', een installatie in de boomgaard van Kasteel Geldrop. Voor ‘KRAAMKAMERS’ ben ik uitgegaan van de plek: de boomgaard bij kasteel Geldrop.  Deze plek betekent voedselvoorziening voor de bewoners en gebruikers van het kasteel, de tuin en de landerijen. Een boomgaard is als een ‘kraamkamer’ voor vruchten. Misschien fysieke vruchten, zoals appels, peren en ander fruit. Of noten. Maar het kan ook de ‘kraamkamer’ zijn van ander voedsel: dieren huizen er, vogels, muizen, roofdieren. Ook zij gebruiken deze plek om te eten, ook zij maken er een nest en krijgen er jongen, en ook zij worden weer door andere dieren gegeten. Maar de boomgaard is ook de ‘kraamkamer’ van niet-fysieke vruchten: ideeën, dromen, plannen voor de toekomst, herinneringen aan voorbije tijden. In de boomgaard is het goed toeven, je kunt er tot rust komen en zo worden ideeën immers geboren.   De ‘KRAAMKAMERS’ zijn opgebouwd uit een ‘omhulling’ van stroken textiel in verschillende kleuren. Daarin een vogelnest, wiegend in de wind. Als een uitnodiging: wat zou er willen wonen? Welke wezens, ideeën, dromen of plannen worden hier geboren? Welke herinneringen worden hier gekoesterd? Voor een video-impressie van deze installatie, kijk op mijn kanaal: https://www.youtube.com/watch?v=HXcjaIsJcP8&index=2&list=PLcOr0tG1LkQdUMXWyS-bXnN5B1Y48v_OC&t=5s

Het Conclaaf... of het verhaal van de schedels, de lege nesten en het gele zaad...

2016

Installatie, in situ ontstaan op Vaaggrond 2016/17 in Oerle (www.vaaggrond.nl).   Voor dit conclaaf zijn schedels samengekomen rondom vogelnesten. Het doel van deze vergadering is onzeker; overleg over de dood die niet het einde blijkt?, over de leegheid van de nesten?, over de verwijzing naar nieuw leven?, maar is dat er wel in deze verlatenheid? De zaaddozen van uitgebloeide papavers, met de kleur van licht, zon en warmte. Dood en nieuw leven komen samen, de cirkel is gesloten.   de schedels    de lege nesten       het gele zaad                                                

Een zachte landing

2016

Installatie, in situ ontstaan op Vaaggrond 2016/17 in Oerle (www.vaaggrond.nl). Zie ook mijn blog, ontstaan in aanloop naar de opening: http://inevanson.exto.nl/blog_post/237258000_Over+het+vellen+en+opvangen+van+bomen+%28Vaaggrond+2016%2F17%29.html   Een boomstronk, zwevend tussen hemel en aarde. Ontworteld. Omringende bomen zijn behulpzaam. Hun takken hebben tot op heden zijn val voorkomen. Een broos evenwicht, hoe lang kan dit zweven tussen hemel en aarde duren? De val is uiteindelijk onvermijdelijk.               Om dit desastreuze neerstorten te verzachten is een vangnet gespannen. Van gehaakt kant. Met een extreem dunne haaknaald en oneindig geduld vervaardigd door anonieme vrouwenhanden. Hoe krachtig is dit gebaar...? Hoe sterk zal dit kanten vangnet blijken...?          

Spinsels

2016

In de installatie 'SPINSELS' span ik draden. De draden vormen een stelsel, een web, zich windend om aanwezige bevestigingspunten. Beeld voor het web van ervaringen dat we met ons meedragen; soms beschermen deze ervaringen ons, soms belemmeren ze ons. Als een soort spinneweb: bedoeld om te eten en te rusten, maar het kan je ook gevangen houden. Hier hebben de ‘SPINSELS’ een boom gevonden om zich onder te vormen. Ze houden zich vast aan de boom. De boom houdt met zijn takken de spinsels omhoog. Ze zijn als verweven met de boom; wie houdt wie nu vast? Voor een video-impessie van deze installatie, kijk op mijn kanaal: https://www.youtube.com/watch?v=M_A0R5yd_Ys  

Ingesponnen

2016

In de installatie ‘INGESPONNEN’ span ik wollen draden. De draden vormen een stelsel, een soort web, zich windend om aanwezige bevestigingspunten. Beeld voor het web van ervaringen die we met ons meedragen; soms beschermen deze ervaringen ons, soms belemmeren ze ons. Als een soort spinneweb: bedoeld om te eten en te rusten, maar het kan je ook gevangen houden. Hier hebben de draden een struik gevonden met een bankje ervoor. Ze hebben zich vanuit de struik naar beneden gevormd en sluiten het bankje in. Het bankje lijkt comfortabel, maar het web van draden laat weinig ruimte over om te kunnen zitten. En daar waar geen draden zijn, steekt de struik zijn stekelige bladeren uit. Voor een video-impessie van deze installatie, kijk op mijn kanaal: https://www.youtube.com/watch?v=M_A0R5yd_Ys

WINTERSLAAP ...wachtend op een andere tijd...

2015

WINTERSLAAP ...wachtend op een andere tijd... Een installatie van schapenwol, gele papaver en 'VERDER', een gedicht van Rutger Kopland. Zie mijn blog: http://inevanson.exto.nl/blog_post/205812111_WINTERSLAAP+...wachtend+op+een+andere+dag...+WINTERSLEEP+...waiting+for+an+other+time....html#.VngA8f9Ij5o    

De kleur van muziek

2015

Foto van Betsie van der Kruijs, www.betsievanderkruijs.nl Vaak ben ik bezig met het maken van sfeer. En ik vind het erg leuk om met minimale middelen een zo maximaal mogelijk effect te bereiken. Concertorganisatie GUO (Groeten uit Oisterwijk, http://guo.inoisterwijk.nl) zoch iemand die een kale zaal bruikbaar kon maken voor sfeervolle concerten.
Ik ben uitgegaan van het feit dat mensen bij concerten niet zo bewust kijken naar de omgeving, maar wél heel gevoelig zijn voor een sfeer die gecreëerd is.
Het creëren van die sfeer kan met heel eenvoudige middelen. Bijvoorbeeld met kleuren, met 'warme' materialen, waardoor de omgeving een geborgen uitstraling krijgt.
Van daaruit ben ik wat gaan experimenteren. En zo ontstond 'de kleur van muziek'.

Het materiaal, die verschillende stoffen en kleuren, heeft een warme gevoelswaarde waardoor mensen zich prettig voelen in de ruimte. Ik hoop dat 'De kleur van muziek' een ondersteuning zal zijn voor het beleven van 'het geluid van muziek' en de performance van de artiesten.
Het mooiste compliment zou voor mij zijn dat de artiesten zowel als de bezoekers graag in de ruimte verblijven, zonder zich heel duidelijk bewust te zijn waardoor het komt.

 

Hemelbestormers

2015

HEMELBESTORMERS Ze hebben allemaal hun dromen. Kleine mensen, grote dromen. Wensen. Utopieën. Dromend over wat ze zouden willen, zouden willen kunnen, bestormen ze de hemel. Dromend over hoe de wereld er uit zou kunnen zien. In elkaars nabijheid stuwen ze zichzelf en elkaar op. Grote dromen van kleine mensen. Haalbaar of utopisch. Ze houden hen op de been. Wat zou de wereld zijn zonder deze dromers? 91 Hemelbestormers, gehaakt van handgesponnen schapenwol van Drentse heideschapen. In een naïeve maar vastberaden poging om door middel van uren van noeste arbeid een gedroomde wereld te verwezenlijken. Ze hebben de ruimte ingenomen van een klein arbeidershuisje tijdens Grensloos Kunst Verkennen in De Wijk, september 2015 (www.grenslooskunstverkennen.nl).  

Een steen voor ieder leven...

2014

Schrale Branbantse zandgrond, dat is waar mijn voorouders opgroeiden. Waar ze zich probeerden staande te houden in uitzichtloze armoede. Na het overlijden van mijn ouders kreeg ik als erfenis een oude schoenendoos met foto's. Een schoenendoos met mijn geschiedenis; deze mensen gingen mij vóór. Ik weet hun namen niet meer. En mijn ouders kan ik het niet meer vragen. Met de installatie 'Een steen voor ieder leven...' probeer ik deze voorouders een plek te geven. Al ken ik hun namen niet, ze zijn onderdeel van mij. Ik leg daarom stenen neer. Voor iedere naamloze voorouder. Zo wil ik eer brengen aan hen die mij voorgingen. Op de plek die de hunne is: de schrale Brabantse zandgrond. Bezoekers vraag ik om bij te dragen. En ook een steen neer te leggen. Of iets anders, een voorwerp. Voor mijn of hun eigen voorouders. Om zo te laten weten dat zij, ondanks hun anonimiteit, onze geschiedenis hebben geschreven. Ik deed een eerste aanzet: ik installeerde foto's, stenen als geschenk op deze zandige bodem. Ik hoop dat er veel tekenen van aandacht bij komen. Zij die niet in staat zijn om de expositie te bezoeken vraag ik om via mijn blog een bijdrage te leveren: http://inevanson.exto.nl/blog_post/165551527_EEN+STEEN+VOOR+IEDER+LEVEN......html#.VJGjBcKo

Arbres Flottants (Zwevende Bomen)

2014

Arbres Flottants (Zwevende Bomen)
Installatie in opdracht van EnPlein'Art, Cadarcet, Franse Pyreneeën in oktober 2014 Bomen zijn groot en sterk, stevig.
Ze richten zich van de aarde omhoog.
Maar in de aarde zelf hebben ze evenveel wortels
als stam en takken boven de grond.
Ze zijn veroordeeld om daar te blijven waar ze geworteld zijn. We bewonderen hun kracht.
We houden van hun onverzettelijkheid.
Maar wanneer ze ons in de weg staan zagen we ze om... Bomen groeien langzaam.
Hoe zouden ze het vinden wanneer ze de mogelijkheid zouden hebben om te bewegen?
Van plaats te veranderen, een stap opzij te doen?
Zich van de aarde los te maken, te zweven?
De strijd met de zwaartekracht te winnen..... Bomen zijn als een spiegel voor ons;
we zouden hun kracht en onverzettelijkheid wel willen hebben.
En ook wij zouden de strijd met de zwaartekracht willen winnen...\   Een filmimpressie van de expositie waarin ikzelf ook een korte uitleg geef (met ondertiteling): https://www.youtube.com/watch?v=NNsm9KxFi3Y  

Bloemenoffer

2014

'BLOEMENOFFER'
Geofferd bij Kasteel Keukenhof in Lisse, augustus 2014, in opdracht van Stichting Kunst in Duin. In deze streek is de teelt van bloemen internationaal bekend. Teveel of te weinig water, heeft grote invloed op de oogst. We proberen het te reguleren. Maar we blijven afhankelijk van de natuur. Door de eeuwen heen hebben we veel gedaan om de natuur te vriend te houden. Recent door dijken te bouwen en sloten te graven. In het verleden door het brengen van offers.      Opdat de oogst goed zou zijn en de mensen niet zouden verdrinken. Met het werk ‘BLOEMENOFFER’ verbeeld ik dit gegeven. Een offer aan de natuur, van honderden gehaakte bloemen. Om de natuur te vriend te houden. Met de middelen die me gegeven zijn: kleur en tijd. Een offer van stukjes vrolijkheid en schoonheid. Ik nodigde mensen uit om mét mij te werken aan dit 'BLOEMENOFFER'. Door mee te haken aan een bloem. Opdat we dit offer met velen zouden brengen. Vele bloemen door velen geofferd. Ik heb een blog gemaakt over het ontstaan van het offer, met de hulp van velen. http://inevanson.exto.nl/blog_post/153743610_BLOEMENOFFER%2C+OFFERING+OF+FLOWERS.html#.VA3CDVfp_XT
 

Rustplaatsen

2012

Installatie in het kader van Kunst in Duin 2012. Dit gebied werd ééns bevolkt door wat wij nu ‘jagers - verzamelaars’ noemen. Of met andere woorden: zwervers, nomaden, mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats. Mensen voor wie de termen ‘grens’ en ‘mijn land’ of ‘jouw land’ een totaal andere betekenis hadden. Maar ook zij stelden grenzen. Ze maakten van hun rustplaats een schuilplaats. Als beschutting tegen de wereld. Als geborgen plek. Maar hoeveel geborgenheid gaven kwetsbare constructies in een open gebied? In de installatie ‘RUSTPLAATSEN’ maak ik gebruik van dit gegeven: ik ga uit van de omstandigheden van het gebied en creëer nieuwe rustplaatsen.
Bomen dienen als uitgangspunt, als steunpunt voor vormen die ik opbouw. Hiervoor maak ik gebruik van stroken oud textiel, materiaal dat al een eigen geschiedenis heeft. Materiaal dat associaties in zich draagt. Hiermee bouw ik rustplaatsen; ik span stroken textiel tussen de stammen en maak zo een min of meer besloten ruimte. Een rustplaats. Als een opvouwbare schuilplaats. Een geborgen plek. Het materiaal is kwetsbaar, vergankelijk. De rustplaats is tijdelijk. Voor iemand die uitrust en dan weer verder gaat. De rustplaats vormt een toegankelijke binnenruimte, die een bescherming vormt. Maar de stroken kunnen zich ook alle kanten op bewegen en zo letterlijk ‘verwarring’ creëren; je kunt er met moeite in. Of uit. Het materiaal, met zijn kleur en zijn tastbaarheid, vormt een tegenstelling met deze ‘verwarring’. Als een beeld voor onze eigen wereld: wat ons beschermt kan ons ook beperken of zelfs verstikken. En andersom: wat ons beperkt kan ons ook beschermen.

Sporen

2007

Installatie van 8 frottages. In opdracht van Stichting Natuurkunst Drenthe in het kader van de kunstwandeling 'Groene revolutie', 2007

12 mushroom gatherers

2008

Vreemde wandelaars! Zie hun processieachtige Voettochten onder lage takken, De berken wit, en het groene gras daaronder. Dit moeten geesten zijn, in het maanlicht dwalend. ....... Deze dreven zijn stellig Elyzeese Velden. Installatie in het kader van 'Kunst zoekt Boer', Diepenheim 2008   Installatie in het kader van 'Kunst zoekt Boer', Diepenheim 2008  

Zonnewindsels

2008

Voor het NatuurKunstpark Lelystad 2008, met als thema 'BURL, de oerkreet van de kunstenaar', legde ik Zonnewindsels aan de voet van een boom. Het werk past in mijn serie textiele werken 'Zonnewindsels en Maanzwachtels'. Deze serie werken is ontstaan om binnen getoond te worden. Ik vond het uitdagend om ook een Zonnewindsel voor buiten te creëren, blootgesteld aan zon- en maanlicht en weersinvloeden. Het werk bleef 4 maanden ter plaatse. Het was intrigerend om te zien wat er in deze tijd met het werk was gebeurd...  

Water-Schuil-Plaats

2009

Voor de kunstroute 'Pracht in de Gracht 2009' in Zaltbommel vervaardigde ik de Water-Schuil-Plaats. Water, één van de 4 elementen (aarde-lucht-water-vuur). Een basis-element. Een noodzakelijk element voor leven. Ons lichaam bestaat er voor een groot deel uit. Water biedt verkoeling. Water lest onze dorst. We zoeken water op om tot rust te komen. Tegelijkertijd is water ook een vijand; stormvloed, overstroming, overlast. Een dubbele rol. Vriend en vijand. Haat-liefde, ze liggen dicht bij elkaar. Zegt men. De Water-Schuil-Plaats heeft een onduidelijke rol. Een dubbele rol. Wie schuilt er in? Wat schuilt er in? Een schuilplaats vóór het water? Of tégen het water? Een geborgen plek. Maar hoeveel geborgenheid geeft het, deze open constructie?

Achtergelaten Berichten

2013

ACHTERGELATEN BERICHTEN Wij hebben de behoefte om niet onopgemerkt te blijven. De behoefte om iets achter te laten, een teken. Een bewijs dat we ergens waren. Een teken voor anderen dat wij waren waar zij nu zijn. Of een teken voor anderen om hen te laten weten dat we aan hen denken. In ACHTERGELATEN BERICHTEN ga ik uit van dit gegeven. Ik laat 'berichten' achter, in de vorm van stukjes textiel; lapjes, strookjes, vodjes. Elk stukje textiel heeft een eigen geschiedenis; eens was het een kledingstuk, een gordijn, een tafelkleed. Eens bewees het zo zijn diensten. Eenmaal afgedankt dragen ze dit stukje geschiedenis bij zich. Niet altijd meer zichtbaar, maar nog steeds voelbaar. Als het verslag van een reis. Deze stukjes textiel laat ik achter; ik bevestig ze in struiken, maak ze vast aan takken. Op deze manier laat ik een 'bericht' achter voor wie later komt. Als een reis uit de vergetelheid. ACHTERGELATEN BERICHTEN is een installatie die ontstaat door de loop van de dagen. Ik begin met het achterlaten van de stukjes textiel en laat me verder leiden door wat zich voordoet; krijg ik reacties van mensen die me bezig zien? Willen mensen me helpen? Willen mensen hun eigen 'berichten' erbij voegen? Willen mensen me hun mening geven over hoe ik ze wel of hoe ik ze niet moet bevestigen? Of spreekt niemand me aan? Word ik überhaupt opgemerkt? Wat zich voordoet bepaalt de manier waarop de ACHTERGELATEN BERICHTEN zich uiteindelijk tonen. Ik heb BERICHTEN achtergelaten op het Ecofestival Landen in Amsterdam, oktober 2013.

Levensdraden

2008

Installatie vervaardigd in opdracht van LandArt Diessen 2008 Cirkel, spiraal. Door de natuur gemaakte vormen. Ook in door mensen gemaakte vormen: symbool van oneindigheid. Van het draaien van de zon, de draaiing in het hout die de zon volgt. Van het groeien van jaarringen. Van kringen in het water.  

7 mushroom gatherers

2012

Vreemde wandelaars! Zie hun processieachtige Voettochten onder lage takken, De berken wit, en het groene gras daaronder. Dit moeten geesten zijn, in het maanlicht dwalend. ....... Deze dreven zijn stellig Elyzeese Velden.   Installatie in het kader van 'Boerol', Maasland 2012