Soms is mijn werk als een opeenvolging van aantekeningen; eerst was er een beeld, daaruit kwam een ander beeld, daaruit weer een ander. Een opeenvolging van dingen die ik niet mag vergeten. Nu niet en later niet. Deze 'aantekeningen' heb ik gegroepeerd in boeken. Vaak niet op papier. Vaak in oplage van 1. (Klik op titels voor een close-up).

uit 2001 tot 2013 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

... SPOREN, het einde van de weg ...

2009

Land verandert. Landschap verandert. Door toedoen van tijd, van regen, wind en mensen. Alles laat zijn sporen na. Elke aanwezigheid, elk ingrijpen. Vaag of nadrukkelijk. Afdrukken in het land. Sporen als tekens van voorbijgaande tijd. In opdracht van Natuurkunst Drenthe bouwde ik een installatie in Schoonoord; door middel van frottage op textiel legde ik sporen vast, die door de tijd steeds verder zullen verdwijnen (zie onder 'Installaties' voor meer informatie). Na afronding van dit project had ik behoefte om het vast te leggen. Hieruit kwam dit werk voort: een boek van bruin velours, 14 textiele pagina's. Ik combineerde foto's van de stenen en het hout waarvan ik frottages maakte met stukjes uit de frottage op textiel. Dit resulteerde in 12 collages.

Oude Wegen

2013

Oude Wegen   Ze werden aangelegd in de crisisjaren van begin 20ste eeuw. Zoals deze flintenweg in Drenthe. Ik zie de mannen aan het werk. Op hun knieën, of ver voorovergebogen zie ik al die handen die keien op hun plaats leggen. Eén voor één. Duizenden keien. Dit "Treurig gedicht" van Toon Tellegen schiet me te binnen: 'Dit is het einde van de weg', zeiden ze. Er stond een bordje: DIT IS HET EINDE VAN DE WEG. 'Hier, dit punt', zeiden ze. Ze hurkten erbij neer en raakten het voorzichtig even aan. 'Is dit het?' 'Dit is het.' Het was herfst, het regende, het stormde. Ze stonden op, draaiden zich om. Later kwamen ze nog even terug met een vergrootglas. Het was echt het einde van de weg. (©Toon Tellegen) De pagina's van dit boek zijn gemaakt van de afdrukken (frottages) van enkele van die duizenden keien van de flintenweg. ©Ine van Son 2007 - 2013

Coming Home, four abandonend houses in Clare, Ireland

2001

Mijn allereerste boek ontstond in 2001, tijdens mijn eerste werkperiode in Ierland. Ik was gefascineerd door de poëtische beelden in leegstaande huizen. In het boek 'Coming Home, four abandoned houses in Clare, Ireland' combineerde ik een aantal van deze beelden met teksten uit de Ierse orale traditie van liederen en verhalen. Het boek is gedrukt in een oplage van 200 stuks. Het is het enige van mijn boeken waarvan ik het ontstaan deels heb uitbesteed (aan de drukker).

Coming Home, archief 1

2003

In vervolg op mijn eerste boek 'Coming Home, four abandoned houses in Clare, Ireland', ben ik gaan experimenteren met het fenomeen 'boek'. Ik wilde het maken voortaan, in tegenstelling tot de produktie van het eerste boek, helemaal in eigen hand houden. En ik wilde de beelden minder clean, minder afstandelijk. Ik was, en ben, nog niet klaar met de het werken met de poëtische kracht van de beelden in leegstaande huizen die ik fotografeerde. Behalve de foto's zelf kreeg ik de behoefte om ook het materiaal te laten zien dat ik in de huizen tegenkwam. Ik gebruikte als 'pagina's' stukken hardboard met behangresten. Ooit is dit materiaal als voorzetwand gebruikt. Het resultaat van dit experiment draagt de titel 'Coming Home, archief 1', en heeft 5 'bladzijden' van hardboard met een foto. De bladzijden zijn samengebonden met touw. Wordt vervolgd...

Coming Home, archief 2

2004

In vervolg op mijn eerste boek 'Coming Home, four abandoned houses in Clare, Ireland', ben ik gaan experimenteren met het fenomeen 'boek'. Ik wilde het maken voortaan, in tegenstelling tot de produktie van het eerste boek, helemaal in eigen hand houden. En ik wilde de beelden minder clean, minder afstandelijk. Ik was, en ben, nog niet klaar met de het werken met de poëtische kracht van de beelden in leegstaande huizen die ik fotografeerde. Behalve de foto's zelf kreeg ik de behoefte om ook het materiaal te laten zien dat ik in de huizen tegenkwam. In dit boek gebruikte ik als pagina's stukken karton. Ooit is dit materiaal gebruikt om dakpannen in te verpakken en vervoeren. In samenspel met de foto's vormt iedere pagina een collage. Het resultaat van dit experiment draagt de titel 'Coming Home, archief 2', en heeft 8 'bladzijden' van karton. De foto's zijn genomen in het eerste huis dat ik bezocht. Waar het allemaal mee begon. Ik werd extreem geraakt door de kleuren die ik aantrof; blauwe en groene vloeren, roze en rode en gele en blauwe wanden. Een extreem krachtige poëtische schoonheid. Het lag op een kleine heuvel, goed zichtbaar. Langs een smalle maar erg drukke weg; het stoppen en de auto parkeren was een avontuur. De koeien graasden in de tuin. Vanuit het huis was een magnifiek uitzicht over de omliggende heuvels en over de zee. Een plek waar je van droomt. Hoe hebben mensen hier ooit kunnen weggaan. Maar ja, je kunt niet leven van uitzicht alleen...

Wat er gebeurt met de wol van de schapen van Jaap

2011

Mijn buurman Jaap houdt Drentse heideschapen. Van hem betrek ik elk jaar de wol die ik gebruik in mijn werk. Wanneer de schaapscheerder komt geeft Jaap me een seintje, zodat ik het hele proces kan volgen. De communicatie tussen schaap en scheerder is intrigerend; hij dwingt haar in een positie waarin ze nauwelijks kan bewegen, dan stelt hij haar gerust met wat sussende woorden, hij aait haar wat. Wanneer ze ontspant begint het scheren. Als het scheren gedaan is pak ik de wol in katoenen zakken, het werk begint dan pas voor mij. Ik was en spoel de wol met zachte zeep, in grote kuipen. Ik droog de gewassen wol in manden, zodat de wind er doorheen kan waaien. Als de wol goed droog is begint het proces van verwerken; kaarden met de kaardmolen, spinnen op het spinnewiel. Dan is hij klaar voor gebruik. Dit proces dat vanaf het begin, het moment dat de wol van het schaap komt, tot het eind in mijn eigen handen rust, geeft me een bijzondere band met het materiaal. En ook met de 'leveranciers', de schapen en Jaap. Ik krijg vaak vragen over dit proces. Dit bracht mij ertoe dit boek te maken; het proces heb ik op punten gefotografeerd, de foto's heb ik in een boek verwerkt dat is gehaakt van de wol van de schapen van Jaap.  Hieronder een foto van de titelpagina:

Boek 1

2008

Bladzijde 1 uit  'Boek 1, Over stenen, hout, water en draden door de tijd'. Oplage 1. Bladzijde 4 uit 'Boek 1'.

Boek 2

2008

Bladzijde 3 uit Boek 2, 'Es ist wirklich nur ein Kampf ums Wort'. Oplage 1. Bladzijde 13-14 uit Boek 2.  

Over het verdwijnen van de tijd

2009

Het boek '...OVER HET VERDWIJNEN VAN DE TIJD..., verslag van vervagende dingen'. Frottage is de meest directe manier van registreren: je maakt een afdruk van hoogteverschillen. Structuren die met het blote oog niet meer zichtbaar zijn doemen via frottage op uit de vergetelheid. Het is ook een momentopname; over enige tijd zal een frottage gemaakt op dezelfde plek er weer anders uit zien. Zo leg je het verlopen van de tijd vast. Pagina 1.

Sporen van verglijdende tijd

2011

Het boekje 'Sporen van verglijdende tijd' maakte ik voor MailArtBooks (www.projectmailartbooks.com). Het boekje bevat op de linkerpagina's de volgende tekst; Land verandert. Landschap verandert. Onder invloed van tijd. Van weersomstandigheden. Van menselijk ingrijpen. Elke aanwezigheid laat zijn sporen na. In stenen, in hout. En ook die sporen zullen door het voorbijgaan van de tijd, Weer vervagen en verdwijnen. Op de rechterpagina's een stukje frottage in krijt.  Op de laatste pagina's (13 en 14) zowel links als rechts frottage. Dit is een foto van deze laatste twee pagina's. En hieronder een foto van pagina 1-2: