Soms is mijn werk als een reeks. De totale reeks krijgt de vorm van een boek. Elke pagina is als een deel uit het verhaal. Wanneer je de pagina omslaat, sluit je een deel van het verhaal af en ga je naar het volgende. Met de boekrol kom ik los uit die hierarchie; wanneer die is uitgerold, ontrolt het hele verhaal zich in één blik.

uit 2009 tot 2010 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

Honi soit qui mal y pense

2009

Mijn moeders graf werd geruimd zonder medeweten van mijn zus en mij. Een onbevredigende correspondentie volgde met het kerkbestuur en, na onze klacht, met het bisdom. Hieruit bleek dat regels gevolgd en nageleefd waren. Ons ging het om een stukje persoonlijke geschiedenis dat zonder ons medeweten was verwijderd. Op 54 strookjes katoen, 1 voor elk jaar dat onze moeder leefde, schreef ik de volgende tekst: 'Hier rust Annie van Son van de Ven, *10 november 1932 - 5 mei 1985, Honi soit qui mal y pense'. Ik ging naar het kerkhof waar haar graf geruimd was en hing strookjes op. Aan het toegangshek, op de plek waar haar graf was geweest, op haar mans graf, in de struiken eromheen. Vervolgens ging ik naar een ander kerkhof waar familie van haar begraven is en deed hetzelfde. Tot slot ging ik naar de kathedraal die in haar leven en dat van haar voorouders een belangrijke rol heeft gespeeld en liet ook daar de strookjes met haar naam, haar geboorte- en sterfdatum en de spreuk, op vele plekken achter. De grafsteen met haar naam was verwijderd, maar via de strookjes met tekst ging haar naam weer rondzingen. Van elk plek waar ik een strookje achterliet maakte ik een foto. Deze foto's verwerkte ik in een boekrol gemaakt van 7,5 meter katoen. Als het verhaal van haar. Over haar. In de foto's heb ik geen selectie gemaakt, ik heb ze allemaal in de boekrol verwerkt, in de volgorde waarin ik ze heb genomen. Ik heb de boekrol opgerold en gesloten met het laatst overgebleven strookje tekst. Daarmee is dit verhaal ook afgesloten.

The Deanery

2010

"The deanery", een statig woonhuis in het westen van Ierland... Het staat al vele jaren leeg... Na wat rondvragen kom ik in contact met de sleutelhouder... Hij neemt me mee voor een bezoek... Het huis met land is aangekocht door de lokale gemeenschap... Het hele terrein vóór het huis wordt veranderd in een sportveld... Het gebouw ligt er, wachtend op wat zal komen... Ruitjes zijn stuk... Vitrage hangt nutteloos... Binnen ademt de tijd in en uit... Een statige entree met prachtig houtwerk... Er staan nog meubels... Een prachtige kast met een hoge spiegel... Een eens confortale leunstoel... Een rolveger staat klaar voor gebruik... De sloten en koperen klinken op de deuren zijn prachtig... Er is geld om het sportveld aan te leggen... Er is geen geld om het huis te onderhouden... Een tweetal jaren later bezoek ik het huis opnieuw... Ik hoef geen afspraak meer te maken met de sleutelhouder; het huis kan niet meer worden afgesloten... De deur staat naast het kozijn... Het leven is verder gegaan... De schoorsteenmantels zijn verdwenen... De stenen van de muur erachter liggen bloot en dit geeft een ander, intrigerend beeld... Op de eerste verdieping tref ik de mannen die geacht worden het sportveld aan te leggen... Ze spelen kaart... Ze doen hun behoefte in de hoeken van het huis en de planken rotten verder... Een zwaluw heeft zijn nest in een hoek van de kamer... En de rolveger die twee jaar eerder klaar stond voor gebruik heeft zijn steel gebroken... Van de sleutelhouder begrijp ik dat er nog steeds geen geld is voor onderhoud van het gebouw... Dit is al weer een aantal jaren geleden... Ik ben er sindsdien niet meer terug geweest... Foto's die ik nam verwerkte ik in deze boekrol. Op oud textiel, passend bij de sfeer van het huis. Een doorlopend verhaal, het boek is nog niet gesloten.