Een dierbaar geheimpje… Un petit secret précieux... A precious little secret...
Français plus bas. English below.
Ken je het lied van Jacques Brel, ‘la ville s’endormait’ ? « La ville s'endormait, J'en oublie le nom ».
Het nestelde zich in mijn hoofd toen ik gister deze bijzondere plek weer bezocht. Deze haven van rust, deze plek waar ik altijd zo warm ontvangen word. Deze plek waar ik rond kan struinen zonder dat me gevraagd wordt waarom ik dat doe. Zonder te hoeven uitleggen, zonder toestemming te hoeven vragen. Deze plek waar dat gewoon kan.
Deze plek waar natuurlijk het leven ook niet aan voorbij gaat. Het leven met al haar pijn en niet-uitgekomen dromen. Maar toch.
Het is een plek waar ik tot rust kom. Waar de mensen die er wonen het vanzelfsprekend vinden dat ik er ben. Zonder voorwaarden.
Deze plek gaf me een eigen invulling van dit bijzondere lied van Jacques Brel. Het lied dat hij met zoveel ingehouden passie vertolkte. Zoals hij dat deed met al zijn liederen. Waardoor hij je meeneemt in zijn verhaal.
Gister zong ik zachtjes voor me uit. Een aangepaste versie van de tekst: “la maison s’endormait, j’en oublie le nom”. Maar ik vergeet de naam natuurlijk niet. Die zit als in mijn ziel gebeiteld.
Maar hoe belangrijk is het dat ik je die naam vertel? Wordt het dan anders? Waardevoller?
Of wil je er dan misschien zelf gaan kijken? Om te zien of het wel klopt wat ik je vertel?
Ik vertel je een droom. En die hoef je natuurlijk niet te verifiëren. Want ja… het is maar een droom…
Hierboven is een beeld van “la maison qui s’endormait”.
Bijzonder hè.
Een plek die zich in je wezen nestelt. En die je dus altijd bij je houdt. Zelfs als je er de naam ooit van zou kunnen vergeten.
__________________________________________________________________________
Connaissez-vous la chanson de Jacques Brel, 'la ville s’endormait' ? « La ville s’endormait, J’en oublie le nom ».
Cette chanson s’est installé dans ma tête hier, lorsque je visitais à nouveau cet endroit si spécial. Ce havre de paix, ce lieu où je suis toujours reçu si chaleureusement.
Cet endroit où je peux me promener sans qu’on me demande pourquoi je le fais. Sans avoir à expliquer, sans avoir à demander la permission. Cet endroit où c’est évident de le faire.
Cet endroit que bien sûr la vie n’a pas oublié. La vie avec toute sa douleur et ses rêves non-réalisés. Mais quand même.
C’est un endroit où je me détends. Où les gens qui y vivent le trouvent évident que je suis là. Sans conditions.
Cet endroit m’a donné ma propre interprétation de cette chanson de Jacques Brel. La chanson qu’il a interprétée avec une passion si contenue. Comme il le faisait avec toutes ses chansons. Il vous emmène dans son histoire.
Hier, je la chantais doucement pour moi-même. Avec un texte modifié: « la maison s’endormait, j’en oublie le nom ». Mais bien sûr, je n’oublie pas le nom. Ce nom est ciselé dans mon âme.
Mais à quel point est-il important que je vous dise ce nom? Sera-t-il différent? Plus précieux?
Ou peut-être voulez-vous aller voir vous-même? Pour voir si ce que je vous dis est correct?
Je vous raconte un rêve. Et bien sûr, vous n’avez pas à vérifier cela. Parce que oui... Ce n’est qu’un rêve...
Ci-dessus (et si-dessous) une image de « la maison qui s’endormait ».
Spécial, n’est-ce pas?
Un lieu qui se niche dans votre être. Et que donc vous gardez toujours avec vous. Même si vous seriez capable d’en oublier le nom.
__________________________________________________________________________
Do you know the song of Jacques Brel, 'la ville s'endormait' ? « La ville s'endormait, J'en oublie le nom ».
It settled in my mind when I visited this special place again yesterday. This haven of peace, this place where I am always received so warmly. This place where I can stroll around without being asked why I do it. Without having to explain, without having to ask permission. This place where you can just do that.
This place where of course life does not pass by. Life with all its pain and dreams not coming true. But still.
For me, it's a place where I can relax. Where the people who live there take it for granted that I am there. Without conditions.
This place gave me my own interpretation of this special song by Jacques Brel. The song he performed with such restrained passion. As he did, with all his songs. As he takes you along in his story.
Yesterday I sang softly to myself. A modified version of the text: "la maison s'endormait, j'en oublie le nom".
But of course I don't forget the name. It's chiselled into my soul.
But how important is it to tell you that name? Will it be different? More valuable?
Or maybe you want to go and see for yourself? To see if what I'm telling you is correct?
I'm telling you a dream. And of course you don't have to verify that. Because yes... it's just a dream...
Here above is an image of "la maison qui s'endormait".
Special, isn't it?
A place that nestles in your being. And that you always keep with you. Even if you could ever forget the name of it.